داشت . كعبه ، در حقيقت بت‌خانهء خدايان اعراب جاهلى بود و هر قبيله در آنجا بتى داشت و بالغ بر 360 بت به اشكال مختلف در اين خانه بود . حتى نصارى هم آنجا بر روى ستون‌ها و ديوارها ، صورت مريم و عيسى و تصوير فرشتگان و داستان ابراهيم را نقش كرده بودند . از جمله « لات » ، « منات » و « عزّى » كه قريش آن‌ها را دختران خدا مىشمردند و مورد پرستش خاص آنان بود . « لات » مادر خدايان به شمار مىآمد ؛ معبدش نزديك « طائف » قرار داشت و به صورت سنگ سفيدى بود كه پرستش مىشد . « منات » خداى سرنوشت و پروردگار مرگ و اجل بود كه معبدش بين مكّه و مدينه بود . « لات » و « عزّى » را ابو سفيان در روز احد ، همراه خويش آورده بود و از آن‌ها استمداد مىجست . گويند : يك تن از بنى اميه ، به نام « أبو احيحه سعيد بن عاص » در بستر مرگ مىگريست . ابو جهل كه به عيادتش آمده بود ، گفت : اين گريه براى چيست ؟ آيا از مرگ مىترسى كه از آن گريزى نيست ؟ گفت : نه . ليكن ، از آن مىترسم كه بعد از من ، مردم « عزّى » را نپرستند . ابو جهل گفت : « عزّى » را مردم براى تو نپرستيده‌اند ، تا به سبب مرگ تو از پرستش آن دست بردارند . « 1 » غير از اين‌ها ، خدايان ديگرى هم در ميان اعراب پرستش مىشدند . چنان كه قريش ، در داخل كعبه بتى داشت كه « هبل » خوانده مىشد . نه تنها هر قبيله داراى بت مخصوصى بود ، بلكه هر خانواده‌اى علاوه بر بت قبيله ، بت خانوادگى نيز داشت و هر يك از قبايل مختلف اشياى گوناگون را ، از ستارگان گرفته تا ماه و آفتاب ، سنگ ، چوب ، خاك ، خرما و مجسمه‌هاى مختلف مىپرستيدند كه اين بت‌ها در كعبه و ساير معابد ، مورد توجه قريش و ساير اعراب بودند . براى بت‌ها مراسم طواف و قربانى به جاى آورده مىشد و هر قبيله ، هر ساله شخصى را با تشريفاتى انتخاب مىكرد و در پيشگاه آلهه و اصنام خود قربانى مىكرد و پيكر خونينش را ، در نزديكى قربانگاه دفن مىنمود .

--> ( 1 ) . كلبى ، الاصنام ، ص 23 .